DOGOTERAPIA

Na terenie placówki prowadzona jest jeden raz w tygodniu dogoterapia na bazie utworzonego programu, częściowo pokrywanego ze środków PFRON.

PIES W REHABILITACJI DZIECI Z DYSFUNKCJAMI RUCHU

Efekty działań terapeutycznych z psami są różne w zależności od dysfunkcji, jaką ma dziecko. Podstawowym zadaniem zajęć jest sprawienie dziecku radości poprzez kontakt ze zwierzęciem oraz wydłużenie czasu ćwiczeń. Już sama obecność psa, możliwość jego pogłaskania, zabawy z nim, umożliwia pokonanie pewnych barier psychologicznych, takich jak wstyd czy niepewność siebie. Dziecko podczas zabawy z psem zapomina o kalectwie, wyglądzie, kulach czy wózku inwalidzkim. Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź jest prosta pies traktuje wszystkich tak samo, nie ocenia, nie przygląda się, chce tylko żeby dziecko go pogłaskało, nakarmiło lub pobawiło się z nim. Pies rekompensuje w pewnym sensie brak kontaktu z rówieśnikami.

U dzieci z dysfunkcjami narządu ruchu (np. porażenie mózgowe) tradycyjne ćwiczenia rehabilitacyjne można wzbogacić, w do- brane w zależności od stanu zdrowia, zabawy z psem. Do najprostszych ćwiczeń należy: głaskanie (prośba o zrobienie "dużej rączki" - likwidowanie przykurczów dłoni), karmienie psa (dobrze wyszkolony pies potrafi językiem otwierać zaciśniętą piąstkę dziecka), czesanie, przytulanie. U dzieci z mniejszymi dysfunkcjami oprócz wyżej wymienionych stosuje się: przeciąganie liny z psem, prowadzenie na smyczy, aportowanie, przechodzenie pod psem, chodzenie przy psie zamiast przy chodziku ( to ćwiczenie można stosować tylko u dużych i silnych psów, które nie mają tendencji do wybiegania w przód), naśladowanie psa (siadanie tak jak pies, leżenie, czołganie się, służenie itd.). Doświadczenie osób wspomagających terapię dzieci psami pokazało, że gdy w zajęciach uczestniczy pies dzieci dłużej i chętniej ćwiczą, zwiększ się częstotliwość powtórzonych czynności. Oprócz tego dzieci często nieświadomie rozprosto- wują ręce, stają samodzielnie i zmniejszają napięcie mięśni.

Korzyści płynące z kontaktu ze zwierzęciem:
- zmniejszenie ciśnienia krwi,
- zmniejszenie reakcji stresowej,
- zwiększenie motywacji,
- zmniejszenie poziomu cholesterolu,
- złagodzenie uczucia osamotnienia.

Korzyści z dogoterapii:
- empatia,
- zmiana stosunku do samego siebie i otoczenia,
- akceptacja,
- radość i nadzieja,
- socjalizacja,
- stymulacja mentalna,
- kontakt fizyczny.

Realizacja programu obejmuje następujące obszary aparatu ruchu i sfery organizmu dziecka, a zatem następujące cele:
- fizyczne:
   rozwijanie funkcji motorycznych,
   rozwijanie umiejętności poruszania się na wózku,
   rozwijanie równowagi,
- zdrowie psychiczne:
   rozwijanie werbalnego porozumiewania się członków grupy,
   rozwijanie umiejętności skupiania uwagi,
   rozwijanie umiejętności wypoczynku/rekreacji,
   podnoszenie pewności siebie,
   obniżanie lęku,
   obniżanie samotności,
- edukacyjne:
   rozwijanie słownictwa,
   polepszanie pamięci krótko- i długo-terminowej,
   rozwijanie pojęć takich jak wielkość, kolor,
- motywacyjne:
   rozwijanie chęci brania udziału w zajęciach z grupą,
   rozwijanie interakcji z innymi uczestnikami zajęć,
   rozwijanie interakcji z personelem,
   motywacja do ćwiczeń.

Z powyższych danych wynika, iż wykorzystanie psów w terapii dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym, znacznym i głębokim jest doskonałym sposobem na uaktywnienie dzieci i świetnym uzupełnieniem tradycyjnych zajęć, a także pozwala włączyć opiekunów do nowych form usprawniania.